ตอนที่ 122 พานพบเข้าพอดี

ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขตั้งอยู่ทางหัวถนนฝั่งตะวันออกของถนนสายหลักสหกรณ์ประชาคม เดินเท้าจากสหกรณ์จัดจำหน่ายไปตามปกติก็ใช้เวลาราวสิบกว่านาทีเท่านั้น

แต่ท้องของหลิวซู่เฟิ่งเริ่มนูนเด่นชัดแล้ว จึงต้องค่อย ๆ เดินอย่างเชื่องช้า

เฉินเสวี่ยเหมยคอยประคองอยู่ทางซ้าย จี้จือเวยคอยดูแลอยู่ทางขวา ทั้งสามคนเดินราวกับกำลังเดินเล่น เมื่อเจอบริเวณที่พื้นผิวถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ เฉินเสวี่ยเหมยยังเอ่ยเตือนด้วยความใส่ใจว่า “พี่ซูเฟิ่ง ตรงนี้มีขอบทาง ยกเท้าขึ้นหน่อย”

หลิวซู่เฟิ่งถูกคนสองคนขนาบข้างประคองเดิน จึงแย้มยิ้มอย่างเกรงใจ “ฉันไม่ได้เป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเสียหน่อย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”

“แบบนั้นไม่ได้หรอก ก่อนออกจากบ้านรับปากป้ากุ้ยหลานไว้แล้วว่าจะต้องพาเธอกลับไปให้ครบทุกส่วนอย่างปลอดภัย” เฉินเสวี่ยเหมยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ตลอดทางพูดคุยหัวเราะกันไป ดวงตะวันค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่กลางศีรษะ เงาทอดตัวหดสั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า