ตอนที่ 121 หลิวซู่เฟิ่ง “มาส่งถึงที่

พอดึกสงัด อ่าวเซี่ยงหยางก็จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดอันเข้มข้น เสียงสุนัขเห่าดังแว่วจากหัวหมู่บ้านด้านตะวันออกมาถึงหัวหมู่บ้านด้านตะวันตกเป็นครั้งคราว แล้วก็ถูกสายลมพัดปลิวหายไป

ในลานบ้านตระกูลหลิว ตะเกียงน้ำมันก๊าดดับไปนานแล้ว

หลิวซู่เฟิ่งนอนตะแคง มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนท้อง ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนาน หลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง

ด้านข้างเธอ ซุนเซี่ยงจวินนอนหงาย สองมือหนุนอยู่ใต้ท้ายทอย ตาเบิกกว้างจ้องมองคานบ้านอันมืดมิด ไม่มีอาการง่วงเลยแม้แต่น้อย

ในหัวคิดวนเวียนอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นคือคำพูดเหล่านั้นที่เฝิงลี่พูดไว้

“ทางพ่อฉัน ฉันช่วยส่งข่าวให้ก็สิ้นเรื่องแล้ว เรื่องสิทธิ์คนงานชาวนาและทหารน่ะ จัดการไม่ได้ยากเกินไป เงื่อนไขของนายก็ถือว่าพอดี ที่ขาดก็แค่การรับรองจากกองการผลิตกับเส้นสายทางฝั่งสหกรณ์ประชาคม พ่อฉันกับผู้อำนวยการหลินแห่งคณะกรรมการปฏิวัติสหกรณ์ประชาคมเป็นสหายศึกเก่า แค่พูดคำเดียวก็เรียบร้อย...”