ตอนที่ 120 การรอคอยใต้ต้นห้วยใหญ่

สายลมตอนเย็นอบอวลด้วยกลิ่นอายของต้นหญ้าและผืนดินในทุ่งนา พัดโชยมาตลอดทางจากทิศทางสหกรณ์ประชาคม ทำให้ใบของต้นหวงไหวโบราณตรงปากหมู่บ้านส่งเสียงดังซ่า ๆ

จี้จือเวยนั่งอยู่บนเบาะหลังด้วยตัวเองจักรยาน มือข้างหนึ่งแตะไว้ที่เอวของเฉิงเยี่ยนชวน อีกมือจับเบาะหลังไว้

เฉิงเยี่ยนชวนปั่นรถ แผ่นหลังเหยียดตรง เสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อแนบติดแผ่นหลังจนเห็นสัดส่วนชัดเจน เธอเหลือบมองอยู่สองตา ก่อนจะเบือนสายตาหนีอย่างเงียบ ๆ ทำทีเป็นมองหญิงสาวมากหน้าหลายตาริมทาง

ด้วยตัวเองจักรยานแล่นผ่านถนนดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อช่วงหนึ่ง ล้อรถสะเทือนเบา ๆ ร่างของจี้จือเวยเซไปข้างหน้า หน้าผากเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังของเฉิงเยี่ยนชวน เธอยังไม่ทันได้ปรับท่าทาง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังแว่วมาจากด้านหน้า

“นั่งให้มั่นล่ะ” น้ำเสียงของเฉิงเยี่ยนชวนถูกลมพัดจนค่อนข้างแตกพร่า ทว่าแววขบขันที่กลั้นไว้กลับซ่อนไม่มิด