ตอนที่ 119 บังเอิญพบซุนเซี่ยงจวินที่สหกรณ์ประชาคม

ขณะที่ซุนเซี่ยงจวินถือถุงตาข่ายผลักประตูบ้านเข้ามา หลิวซู่เฟิ่งกำลังนั่งปาดน้ำตาอยู่ในห้อง หลิวหย่งฝูกับหลี่กุ้ยหลานไม่อยู่บ้านทั้งคู่

เมื่อได้ยินเสียงประตูดัง เธอรีบเอาแขนเสื้อปาดส่งเดชสองที ขอบตาแดงก่ำเดินออกมารับ มุมปากพยายามฉีกยิ้ม “กลับมาแล้วหรือ ซื้อของมาเยอะขนาดนี้…”

“ซื้อให้เธอนั่นแหละ อาหารกระป๋องกับขนมเค้กไข่ ส่วนน้ำตาลแดงเก็บไว้ชงน้ำดื่ม” ซุนเซี่ยงจวินวางถุงตาข่ายลงบนโต๊ะ พอเงยหน้าขึ้นเห็นขอบตาที่บวมแดงของเธอ รอยยิ้มบนหน้าก็หุบลงในชั่วพริบตา เขาสาวเท้าเร็วรี่เดินเข้าไป กุมมือเธอไว้แน่น คิ้วขมวดมุ่นยิ่งกว่าเธอเสียอีก “เป็นอะไรไป ร้องไห้มาหรือ”

หลิวซู่เฟิ่งเดิมทีกลั้นไว้ได้แล้ว พอถูกเขาถามขึ้นมาแบบนี้ น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอีก

เธอซบหน้าลงกับอกของเขา พูดเสียงอู้อี้ “พ่อบอกว่า… ขอคิดดูก่อน”

แขนของซุนเซี่ยงจวินที่โอบกอดเธออยู่ชะงักแข็งค้างไปชั่วพริบตา

เพียงชั่วพริบตานั้นที่หลิวซู่เฟิ่งไม่ทันสังเกตเห็น เขาก็แค่นหัวเราะในใจไปคำหนึ่งแล้ว

คำว่าขอคิดดูก่อนสามคำนี้ หลุดออกมาจากปากของหลิวหย่งฝู มันจะต่างอะไรกับคำว่าไม่ได้กัน