ตอนที่ 118 เป่าหูข้างหมอน

ขณะที่ซุนเซี่ยงจวินถือตะกร้าไม้ไผ่เปล่ากลับมาถึงบ้าน หลิวซู่เฟิ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ต้นพุทรา ในมือกำพัดสานโบกไปมาอย่างเนือย ๆ

เมื่อได้ยินเสียงประตูบ้านดังขึ้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ “พ่อกินหรือยัง”

“กินแล้ว”

ซุนเซี่ยงจวินวางตะกร้าไม้ไผ่ไว้บนเตาไฟ ปัดฝุ่นบนมือ แล้วเดินเข้าไปสวมกอดเธอเบา ๆ จากด้านหลัง วางคางเกยไว้บนไหล่ของเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พ่อบอกว่าไม่ต้องไปห่วงเขา ให้เธอพักผ่อนดูแลร่างกายให้ดี”

หลิวซู่เฟิ่งถูกการกระทำนี้เอาอกเอาใจจนรู้สึกหวานละมุนในใจ เอียงศีรษะถูไถแก้มของเขา “วันนี้นายทำไมถึงอ้อนเก่งจัง”

ซุนเซี่ยงจวินไม่ได้ตอบคำ เงียบไปชั่วขณะ น้ำเสียงพลันแฝงความ “เหนื่อยล้า” จาง ๆ ที่แทบจะฟังไม่ออก “วันนี้ที่ทำการกองการผลิต พ่อดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดี ตอนคุยธุระกับคนอื่นเสียงดังพอสมควร ฉันยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง วางกล่องข้าวแล้วก็ออกมาเลย”