ตอนที่ 117 ซุนเซี่ยงจวินแอบฟัง

เสียงนกหวีดยามเช้าตรู่ยังไม่ทันดัง ในบ้านเยาวชนปัญญาชนชายก็มีความเคลื่อนไหวแล้ว

เฉินหยางนอนคว่ำอยู่บนเตียงคัง ทั่วทั้งตัวไม่มีตรงไหนที่ไม่ปวด โดยเฉพาะรอยแผลจากไม้กระบองที่ต้นขาและบั้นท้าย แสบร้อนตุบ ๆ จนแม้แต่จะพลิกตัวก็ยังต้องกัดฟันค่อย ๆ ขยับไปทีละหนึ่งชุ่น

เขาฝืนยันกายขึ้น คลำหยิบกระจกแตกขนาดเท่าฝ่ามือบนกำแพงมาส่องดูรอบหนึ่ง เกือบจะเขวี้ยงกระจกทิ้งไป

หางตาบวมเป่งจนเหลือเพียงเส้นขีดเดียว มุมปากแตกเป็นสะเก็ดแผลสีม่วงคล้ำดำ ใบหน้าซีกหนึ่งเขียวช้ำปนม่วง ดูราวกับเพิ่งงมขึ้นมาจากถังย้อมผ้า

บนแขนยิ่งน่าอนาถกว่า ถกแขนเสื้อขึ้นมา รอยฟกช้ำซ้อนทับกันเป็นหย่อม ๆ รอยเก่ารอยใหม่สลับกัน หนาแน่นยั้วเยี้ยราวกับถูกประทับตราไว้

“เชี่ยเอ๊ย…” เฉินหยางปล่อยแขนเสื้อลง หลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ เจ็บจนต้องแยกเขี้ยว

มื้อเช้าเขากินอย่างเงียบเชียบเป็นพิเศษ ถือชามเคลือบนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้องครัว ก้มหน้าก้มตากลืนข้าวต้มข้น แทบอยากจะมุดหน้าลงไปในชาม แต่ยิ่งทำแบบนี้ ก็ยิ่งดึงดูดสายตาคน

เว่ยหัวอิงถือชามข้าวต้มข้น มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจดเท้า “เยาวชนปัญญาชนเฉิน หน้าคุณไปโดนอะไรมา…”