ตอนที่ 116 เฉินหยางถูกซ้อม

หลังจากเหตุการณ์ “ย่อยอาหาร” ของเฉินหยาง แววตาที่คนในที่พักเยาวชนปัญญาชนมองเขาก็เปลี่ยนไป

เมื่อก่อนเป็นแค่การรังเกียจและเดินเลี่ยงอย่างบริสุทธิ์ใจ ทว่าตอนนี้กลับเพิ่มความหวาดระแวงและระมัดระวัง คอยจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา

ในใจของเฉินหยางอัดอั้นไปด้วยเพลิงโทสะ แต่เขาไม่กล้าระบายออกมา

คำเตือนของจ้าวกั๋วชิ่งและโจวซิ่วหลานยังคงกดทับอยู่บนหัว การถูกสวมหมวกความผิดฐานอันธพาลไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

เขาทำได้เพียงหนีบหางทำตัวสงบเสงี่ยม เริ่มงานก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน เลิกงานก็หดหัวกลับเข้าห้อง แม้แต่สายตาก็ยังไม่กล้าเหลือบมองซี้ซั้ว

ทว่ามนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตพรรค์นี้ ยิ่งถูกสะกดกลั้นเอาไว้ ความคิดชั่วร้ายในใจก็ยิ่งเติบโตอย่างบ้าคลั่งได้ง่ายดายขึ้น

บ่ายวันนี้ เฉินหยางก็ไม่รู้ว่าไปเดินเตร็ดเตร่ที่ไหนมา เขากำลังเดินลูบหน้าท้องไปตามถนนในหมู่บ้านพลางกวาดสายตามองไปทั่ว

สายตาของเขากวาดมองไปส่งเดช ก็พอดีเห็นจี้จือเวยสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง เดินมุ่งหน้าไปทางหลังเขาเพียงลำพัง

วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าน้ำ ผมถักเป็นเปียเส้นเดียวทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง ฝีเท้าคล่องแคล่ว แผ่นหลังดูทะมัดทะแมงเป็นพิเศษท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย