ตอนที่ 110 ประโยชน์อันน่าอัศจรรย์ของแมลง

พ้นวันหยุดไป ก็ถึงวันเริ่มงานอีกครั้ง

ฟ้าเพิ่งจะสาง ใต้ต้นไหวเก่าตรงปากหมู่บ้านก็มีผู้คนมารวมตัวกันจนแน่นขนัดแล้ว

ขณะที่จี้จือเวยไปถึง บรรดาป้า ๆ กำลังจับกลุ่มสองสามคนคุยกัน ป้องปากกระซิบกระซาบ สายตาชำเลืองมองไปทางทิศหนึ่งเป็นระยะ

เธอมองตามสายตาไป ปราดเดียวก็เข้าใจทันทีว่าทุกคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

หลินซิ่วซิ่วยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเยาวชนปัญญาชน สวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีเทามอมแมม ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีกรมท่า พับขากางเกงขึ้นสองทบ ที่เท้าสวมรองเท้าปลดแอกคู่ใหม่เอี่ยม ผมถักเป็นเปียสองข้างทิ้งตัวลงบนไหล่อย่างมีกฎเกณฑ์

“ไอ้หยา วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศไหนกันล่ะเนี่ย” หลิวจ่าวฮวาลดเสียงต่ำลง เอาข้อศอกสะกิดป้าอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ

ป้าอ้วนหรี่ตามองสำรวจรอบหนึ่ง จุ๊ จุ๊ สองที “ไม่ใส่กระโปรงแล้วเหรอ รองเท้าหนังก็ไม่สวมแล้วหรือไง”

“ดูท่าจะรู้ความขึ้นมาบ้างแล้ว” ป้าโจวอิงพูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่งจากด้านข้าง น้ำเสียงเรียบ ๆ