เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนอย่างเฉินหยาง จัดเป็นพวกจำแต่ความอร่อยลืมความเจ็บโดยแท้
นับตั้งแต่วันนั้นที่ถูกจี้จือเวยสั่งสอนไปรอบหนึ่ง เขาก็สงบเสงี่ยมไปได้ราวสองวัน จากนั้นนิสัยเดิมกำเริบ ซ้ำยังหนักข้อยิ่งกว่าเดิม
ขอแค่ถูกจัดให้ไปทำงานร่วมกับสหายหญิงงดงาม ตาตี่คู่นั้นของเขาก็เหมือนติดกาวเอาไว้ ติดหนึบอยู่บนร่างของคนอื่นจนแกะไม่ออก
เฉินเสวี่ยเหมยคือพื้นที่ประสบภัยหนัก
ขณะที่เธอกับเฉินหยางถูกจัดให้อยู่ในไร่ข้าวโพดแปลงเดียวกันเพื่อถอนหญ้า หมอนั่นอยู่ห่างไปหนึ่งร่องแปลง ปากก็ไม่เคยหยุด เดี๋ยวก็ “เยาวชนปัญญาชนเฉินคุณเหนื่อยไหม ฉันช่วยคุณถอนสักสองร่องแปลงเอาไหม” เดี๋ยวก็ “เยาวชนปัญญาชนเฉินมือของคุณขาวจัง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่เคยทำงานหนัก”
เฉินเสวี่ยเหมยฟังจนขนลุกไปทั้งตัว ขยับมือถอนหญ้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แทบอยากจะหนีห่างจากเขาไปสักแปดจั้ง
เซี่ยซูฉินเองก็ไม่อาจรอดพ้น