ตอนที่ 109 รองเท้าหนังคู่ใหม่กับความหวังกลับเข้าเมือง

ใกล้ถึงตอนเย็น นอกประตูบ้านก็มีเสียงกระดิ่งด้วยตัวเองจักรยานดังกริ๊งกังวานใสแว่วมา

เฉินเสวี่ยเหมยได้ยินเป็นคนแรก หูของเธอผึ่งขึ้นมาทันที หันไปชะเง้อมองทางประตูบ้านแวบหนึ่ง จากนั้นก็ร้อง “อ๋อ——” ออกมาอย่างมีความหมาย ลากเสียงยาวเฟื้อย

“อ๋ออะไรกัน” จี้จือเวยยังคงงงงวย

เซี่ยซูฉินลุกขึ้นยืนแล้ว ปัดเศษเปลือกเมล็ดแตงบนชายเสื้อ ส่งสายตาให้เฉินเสวี่ยเหมย “เอาละ ๆ พวกเราควรถอยได้แล้ว”

ซุนต้าหยายังไม่ทันได้ตั้งตัว ในมือกำตำรากับดินสอไว้แน่น มองทั้งสองคนตาค้าง “ปะ ไปแล้วเหรอ”

“ไปแล้ว ๆ ขืนไม่ไปเดี๋ยวจะโดนเขาเหม็นขี้หน้าเอา” เฉินเสวี่ยเหมยดึงตัวซุนต้าหยาขึ้นมา มือก็กวาดกองเปลือกเมล็ดแตงของตัวเองบนโต๊ะมารวมกันแล้วโยนลงกระจาด

จี้จือเวยเพิ่งจะได้ยินเสียงผลักประตูบ้าน เฉิงเยี่ยนชวนเข็นด้วยตัวเองจักรยานเข้ามาในลานบ้าน บนเบาะท้ายยังมีถุงผ้าที่อัดแน่นจนตุงผูกติดอยู่ใบหนึ่ง

ขณะที่เฉินเสวี่ยเหมยเดินผ่านข้างกายเฉิงเยี่ยนชวนก็ยังเอ่ยทักทายอย่างเปิดเผย “เยาวชนปัญญาชนเฉิงกลับมาแล้วเหรอ พวกเราไปก่อนนะ พวกนายคุยกันไปเถอะ”