เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ช่วงเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มสลัว เยาวชนปัญญาชนรุ่นเก่าต่างแบกจอบทยอยกลับมาจากแปลงนาเป็นกลุ่มละสองสามคน
จ้าวกั๋วชิ่งยืนอยู่กลางลานบ้าน กระแอมไอเคลียร์ลำคอ เรียกทั้งเยาวชนปัญญาชนรุ่นเก่าและเยาวชนปัญญาชนใหม่มารวมตัวกัน แล้วแนะนำตัวต่อกันอย่างเป็นทางการแบบเรียบง่าย
“พวกเราเยาวชนปัญญาชนรุ่นเก่าของอ่าวเซี่ยงหยางตอนนี้มี 13 คน อาศัยอยู่ที่พักเยาวชนปัญญาชน 9 คน ส่วนอีก 4 คนที่เหลือมีคนหนึ่งแต่งงานมีครอบครัวแล้ว พักอยู่ที่บ้านเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน อีก 3 คนออกเงินเช่าบ้านเอง พักอยู่ข้างนอกตามลำพัง” จ้าวกั๋วชิ่งมองพวกเยาวชนปัญญาชนใหม่พลางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้จาง ๆ
“ถ้ามีใครไม่อยากพักที่พักเยาวชนปัญญาชน ก็ทำแบบพวกเขาได้ ออกเงินเช่าบ้านข้างนอกเอง แต่มีข้อแม้ว่า นายต้องควักเงินก้อนนั้นไหว และยังต้องให้หัวหน้ากองการผลิตอนุมัติด้วย”
เมื่อเขาพูดจบ สายตาก็กวาดมองไปที่ใบหน้าของหลินซิ่วซิ่วกับเฉินหยางเป็นพิเศษรอบหนึ่ง