ตอนที่ 93 เดินเที่ยวตัวเมืองอำเภอ

จี้จือเวยเดินอยู่ข้างกายเฉิงเยี่ยนชวน ฝีเท้าก้าวเอื่อยเฉื่อย มองซ้ายแลขวาจนสายตาแทบมองตามไม่ทัน

“ตัวเมืองอำเภอก็คือตัวเมืองอำเภอ คึกคักกว่าสหกรณ์ประชาคมตั้งเยอะ” เธอมองหน้าร้านค้าตามริมถนนที่ทาสีเขียวสีขาวพลางยกมุมปากขึ้น

บนถนนผู้คนสัญจรขวักไขว่ คนขี่ด้วยตัวเองจักรยานมีแต่มากกว่าสหกรณ์ประชาคม เสียงกระดิ่งรถดังกริ๊ง ๆ สลับกันไปมา ผสานกับเสียงร้องเร่ขายของของพ่อค้าแม่ค้าริมทาง ช่างคึกคักเหลือเกิน

เฉิงเยี่ยนชวนเดินอยู่ด้านนอก คอยกันด้วยตัวเองจักรยานและรถลากพื้นกระดานที่พุ่งพรวดออกมาจากปากตรอกให้เธออย่างเงียบ ๆ

“ห้างสรรพสินค้าอยู่ทางไหนเหรอ” จี้จือเวยเหลียวมองซ้ายขวา

“ทางนั้น เลี้ยวขวาตรงทางแยกข้างหน้า”

เฉิงเยี่ยนชวนคุ้นเคยกับตัวเมืองอำเภอมากกว่าที่เขาแสดงออกมาชัด ๆ ฝีเท้าไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยก็พาเธอเลี้ยวผ่านไป

ทั้งสองคนเดินไปได้ห้าหกนาที ตึกสามชั้นสีเทาขาวหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หน้าประตูแขวนป้ายพื้นแดงตัวหนังสือสีขาวเอาไว้ว่า ห้างสรรพสินค้าตัวเมืองอำเภอ