ตอนที่ 92 ส่งอำลา

จี้จืออวี่พักอยู่ที่อ่าวเซี่ยงหยางเป็นเวลาสี่วัน

ตอนเย็น จี้จือเวยกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในห้องครัวของลานบ้านเล็กอิฐเขียว

ในกระทะเหล็กบนเตาไฟกำลังตุ๋นหมูตุ๋นซีอิ๊วเดือดปุด ๆ น้ำแกงสีเข้มงวดจนข้นเป็นมันเงา ชิ้นหมูสามชั้นสั่นระริกอยู่ในกระทะ กลิ่นหอมโชยออกมาตามรอยแยกของฝาหม้อทีละสาย

บนเตาไฟวางซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่เพิ่งยกขึ้นจากกระทะ ผัดผักสดหนึ่งจาน หมูผัดแป้งหนึ่งจาน และยังมีซุปไข่ฝอยร้อนกรุ่นอีกหนึ่งชาม

จี้จืออวี่นั่งอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กในห้องโถง มองแผ่นหลังที่เดินเข้าเดินออกอย่างวุ่นวายในห้องครัว ในใจบอกไม่ถูกว่าเป็นรสชาติอะไรกัน

“พี่ใหญ่ อย่ามัวแต่นั่งอยู่เลย มาช่วยยกกับข้าวเร็ว!” จี้จือเวยโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากห้องครัว ตะโกนเรียกเขาเสียงดัง

จี้จืออวี่ลุกขึ้นเดินเข้าไป รับชามซุปไข่ฝอยร้อนกรุ่นมาจากมือเธอ ปลายนิ้วสัมผัสโดนขอบชามจนรู้สึกร้อน ลวกมือเล็กน้อย จึงรีบเปลี่ยนท่าประคองให้มั่น

“เธอทำน้อยหน่อยสิ กินไม่หมดจะสิ้นเปลือง”

“กินหมดสิ!”