ตอนที่ 87 บันทึกการดูตัวของหลิวต้าจู้

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยอบอุ่น พัดกระทบผิวหน้าราวกับถูกสายไหมสัมผัสไล้เบา ๆ

ต้นหลิวริมแม่น้ำสายเล็กนอกหมู่บ้านเขียวชอุ่มไปทั่วแล้ว กิ่งก้านยาวระย้าห้อยลงจรดผิวน้ำ เมื่อลมพัดผ่านก็กระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นวงแล้ววงเล่า

ละอองเกสรหลิวล่องลอยปลิวเคว้งคว้าง ร่วงหล่นสู่ผิวน้ำราวกับโรยหิมะบาง ๆ ชั้นหนึ่ง

จี้จือเวยถือตะกร้าไม้ไผ่ เดินตามหลังเฉินเสวี่ยเหมยกับเซี่ยซูฉินมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ

ซุนต้าหยาเดินอยู่หน้าสุด สายตากวาดมองพงหญ้าริมตลิ่งราวกับเรดาร์

พวกเธอนัดแนะกันมาขุดขึ้นฉ่ายป่าริมแม่น้ำ เพื่อเอากลับไปห่อเกี๊ยวกิน

“แดดวันนี้ดีจริง ๆ ส่องจนกระดูกเนื้อตัวอ่อนระทวยไปหมด” เฉินเสวี่ยเหมยหรี่ตาแหงนมองท้องฟ้า ฝีเท้าชะลอลงครึ่งจังหวะ

“งั้นเธอก็นอนหลับตรงนี้ไปเลยสิ รอพวกเราขุดเสร็จค่อยมาปลุก” เซี่ยซูฉินหัวเราะพลางเอ่ยรับคำ

“แบบนั้นไม่ได้ ฉันจะกินเกี๊ยวก็ต้องลงมือทำเองด้วย ไม่อย่างนั้นมันไม่มีความรู้สึกว่าได้ร่วมมีส่วนร่วม”