เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉิงเยี่ยนชวนกลั้นหายใจนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหัวมุมตรอกเก่าสายนั้น อาศัยกำแพงดินที่พังถล่มลงมาครึ่งหนึ่งเป็นที่กำบัง สายตาล็อกไว้ที่ประตูบ้านสีเทามอมแมมเบื้องหน้า
เขาไม่ได้เข้าไปใกล้เกินไป เพียงเบี่ยงตัวหลบเข้าไปในตรอกแคบที่อยู่ติดกัน อาศัยเงามืดตรงมุมกำแพงสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง
ราวหนึ่งก้านธูป หลิวเสี่ยวหงเดินออกมาจากข้างในก่อน สีหน้าท่าทางดูเป็นปกติตอนเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ฝีเท้าเร็วกว่าตอนมาเล็กน้อย
ผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา เหล่าเฮยก็พาชายหนุ่มคนนั้นกับลูกน้องอีกสามคนทยอยเดินเรียงแถวออกมาจากประตู มุ่งหน้าไปทางอ่าวเซี่ยงหยาง
กลุ่มคนพวกนั้นตรงเอวปูดพอง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าพกอาวุธมาด้วย
เฉิงเยี่ยนชวนเอาแผ่นหลังพิงกำแพงอิฐอันเย็นเยียบ แววตาหม่นลึกลง
เขาไม่รั้งรออีก หันหลังก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังที่พักของเจียงเยวี่ยเฟิง เคาะประตูสองครั้งอย่างคุ้นเคยเส้นทาง
เจียงเยวี่ยเฟิงกำลังอ่านเอกสารอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงเคาะประตูก็เปิดออกดู พอเห็นว่าเป็นเฉิงเยี่ยนชวน คิ้วก็เลิกขึ้น “ทำไมถึงมาเอาเวลานี้”