ตอนที่ 79 ราตรีสงัดกลับมา

เฉิงเยี่ยนชวนจากไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว ปากจี้จือเวยไม่พูด ทว่าเส้นประสาทในใจกลับตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

เวลาเริ่มงานตอนกลางวัน เธอคุกเข่าถอนแยกต้นกล้าอยู่ในแปลงนา ผ่านไปประเดี๋ยวก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองคันนาสักแวบ ทว่าเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นกลับไม่เคยปรากฏขึ้นมาเลย

“มองอะไรกันอยู่เหรอ” เฉินเสวี่ยเหมยยื่นหัวมาจากร่องแปลงข้าง ๆ

“มองเมฆบนฟ้า วันนี้เมฆดูสวยดีนะ” จี้จือเวยดึงสายตากลับมาโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

เฉินเสวี่ยเหมยมองเธออย่างสงสัย “มีด้วยเหรอ วันนี้แดดจ้าจะตายไม่ใช่เหรอ”

“สวยไม่สวยมันอยู่ที่อารมณ์ เข้าใจไหมล่ะ” จี้จือเวยตบโคลนบนมือ ก้มตัวทำงานต่อ

ตอนเย็นเลิกงานกลับมาถึงลานบ้านเล็กอิฐเขียว จี้จือเวยลงกลอนประตูบ้านอย่างแน่นหนา ขัดกลอนประตู ใส่ฟืนเพิ่มในเตาไฟไปสองสามท่อน เผาเตียงเตาจนอุ่นสบาย

เธอนั่งอยู่ในห้องโถง ขี้เกียจเข้าครัว จึงหยิบเกี๊ยวน้ำผักกาดขาวออกมาจากมิติหนึ่งที่ นั่งกินมื้อค่ำคนเดียวอย่างเงียบสงบ