เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อากาศในคอกวัวเย็นกว่าข้างนอกอยู่หลายส่วน
หลินเสวี่ยเทาตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีใครเข้าใกล้จากด้านนอก จึงกดเสียงต่ำทำลายความเงียบ “มีคนเคยเข้ามา”
การกระทำที่กำลังนวดหัวเข่าของเซี่ยอิ่นชูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเขา
โจวเซินยืดเอวขึ้นตรงเช่นกัน ในที่สุดตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงนั้นของเฉียนเยวี่ยหมินก็ถูกวางลง
เฉียนเยวี่ยหมินไอสองที สีหน้าเหลืองซีดดั่งขี้ผึ้ง ทว่าในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นกลับวาบประกายเฉียบคมขึ้นสายหนึ่ง “การประชุมประณามในวันนี้เป็นแค่ฉากบังหน้า”
“ใช่”
หลินเสวี่ยเทากวาดสายตามองรอบ ๆ คนทั้งหลาย เสียงยิ่งกดต่ำลง “พวกมันพุ่งเป้ามาที่ของ หาไม่เจอ แต่คงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แบบนี้แน่ ต่อไปพวกเราทุกคนต้องระวังตัวให้มากขึ้น”
ความเงียบงันเริ่มแผ่กระจายไปทั่วบ้านดินดิบที่เตี้ยแคบ
ความมืดมิดกลืนกินอ่าวเซี่ยงหยางอย่างรวดเร็ว อ่าวเซี่ยงหยางทั้งหมู่บ้านจมดิ่งอยู่ในความสงัดเงียบของการหลับใหล มีเพียงเสียงสุนัขเห่าดังขึ้นเป็นครั้งคราวที่ทำลายความเงียบงัน
บนเตียงคังของบ้านเยาวชนปัญญาชนหญิง เสียงลมหายใจที่ดังสอดประสานกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอและยาวนาน