ตอนที่ 77 การประชุมประณามกับการรื้อค้น

เฉิงเยี่ยนชวนจากไปได้สองวัน ชีวิตของจี้จือเวยเหมือนถูกถอดสายออกไปเส้นหนึ่ง ไม่กังวาน ไม่สดใส แต่กลับรู้สึกอยู่เสมอว่าขาดอะไรกันไปบางอย่าง

“จิ๊ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย”

เธอคุกเข่าดื่มน้ำอยู่ริมแปลงนา พึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ออกแรงบิดฝากระติกน้ำ ปัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป

แต่ยังดีที่งานการไถพรวนฤดูใบไม้ผลิดาหน้าเข้ามาไม่หยุด พอคนเรายุ่งขึ้นมา สมองก็ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่าน

วุ่นวายกับงานถอนแยกต้นกล้าใส่ปุ๋ยเพิ่มอยู่หลายวัน ต้นกล้าข้าวโพดในแปลงก็พุ่งสูงถึงหัวเข่าแล้ว ทอดสายตามองไปเขียวชอุ่มเป็นพรืด พอสายลมพัดผ่านใบไม้ก็ส่งเสียงซ่า ๆ ดูแล้วชื่นอกชื่นใจยิ่งนัก

จี้จือเวยลอบสังเกตอย่างเงียบ ๆ อยู่หลายวัน ช่วงไม่กี่วันนี้หลิวเสี่ยวหงสงบเสงี่ยมเป็นพิเศษ

เริ่มงานตรงเวลา เลิกงานตรงเวลา กินข้าวร่วมกับคนในที่พักเยาวชนปัญญาชนทุกวัน นาน ๆ ทีก็หัวเราะตามสองสามเสียง หากไม่ใช่เพราะคืนนั้นจี้จือเวยเห็นกับตาตัวเองว่าเธอนัดพบลับกับคนอื่นใต้ต้นสนเก่า เพียงแค่ดูพฤติกรรมตอนกลางวัน ก็จับผิดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย