ตอนที่ 70 นั่งรถคันใหม่รับลม

กงล้อของรถคันใหม่หมุนได้อย่างราบรื่นจนน่าเหลือเชื่อ ไม่มีอาการสะดุดเลยแม้แต่น้อย ปั่นแล้วแทบไม่ต้องออกแรงอะไร

“รถคันนี้ปั่นดีจริง ๆ” จี้จือเวยเอียงศีรษะเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง น้ำเสียงถูกสายลมพัดจนแผ่วกระจายไปบ้าง

“อืม” เสียงของเฉิงเยี่ยนชวนดังมาจากด้านหลัง แฝงรอยยิ้มเจือจางที่ยากจะสังเกต

“เธอปั่นให้นิ่ง ๆ หน่อย อย่ามัวแต่พูด”

“ฝีมือฉันดีจะตาย เธอเกาะให้แน่นแล้วกัน”

พอถึงหน้าภัตตาคารของรัฐ เธอก็แตะเบรกหยุดรถอย่างคล่องแคล่ว ขาเรียวยาวค้ำลงบนพื้นอย่างมั่นคง

คนอื่น ๆ ก็ทยอยมาถึงเช่นกัน

เฉินเสวี่ยเหมยกับเมิ่งหมิงฮุยเดินเคียงข้างกันมาจากฟากโน้นของถนน บนใบหน้าของเฉินเสวี่ยเหมยยังมีรอยแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหาย แต่ทั้งตัวเธอดูผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนเช้าที่ออกจากบ้านไปมาก

เซี่ยซูฉินกับซูเหวินเซวียนเดินมาคนละฝั่งซ้ายขวา ในมือของทั้งสองคนต่างถือถุงกระดาษคราฟต์คนละใบ ชัดเจนว่าเพิ่งกลับมาจากร้านหนังสือซินหัว