เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่ง เทศกาลหยวนเซียว
ท้องฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ เสียงฆ้องกลองของกองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางก็ดัง “ตึงตังชึ่งชั่ง” ขึ้นแล้ว
จี้จือเวยถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงรัวกลองอันกระชั้นถี่ เธอพลิกตัวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ ทว่าเสียงกลองกลับยิ่งมายิ่งใกล้ ปนเปไปด้วยท่วงทำนองแหลมใสของแตรซัวน่า มุ่งหน้าไปยังทิศทางปากหมู่บ้านอย่างคึกคักครึกครื้น
เธอสะลึมสะลือลืมตาขึ้น จ้องมองคานบ้านนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา วันนี้คือเทศกาลหยวนเซียว
คณะหยางเกอของกองการผลิตเริ่มซ้อมกันก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน เวลานี้กำลังย่ำตามจังหวะกลองร่ายรำอย่างเบิกบานใจอยู่บนลานตากข้าว อยู่ไกลขนาดนั้นยังได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นอันเป็นเอกลักษณ์ของป้าอ้วน “ซ้าย! ซ้ายสิ! คุณจะโยกไปทางขวาทำไม? เต้นหยางเกอนะไม่ใช่บิดเกลียวขนม!”
จี้จือเวยหลุดขำพรวดออกมา เลิกผ้าห่มแล้วปีนลุกขึ้น
เธอจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วผลักเปิดประตูห้องฝั่งตะวันออก ลมหนาวพัดกรูเข้ามาปะทะศีรษะ จนอดสั่นสะท้านไม่ได้