ตอนที่ 64 ขอความช่วยเหลือ

วันนี้ ขอบฟ้ายังคงจมอยู่ในความมืดมิดดั่งน้ำหมึก ทั้งอ่าวเซี่ยงหยางยังคงหลับใหล มีเพียงไม่กี่ครัวเรือนที่ตื่นแต่เช้า ห้องครัวทอแสงไฟสีเหลืองสลัวเพียงริบหรี่ ควันไฟลอยละล่องอ้อยอิ่งสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

จี้จือเวยย่อตัวหลบอยู่ที่โคนกำแพงด้านหลังบ้านตระกูลซุน ลมหายใจสีขาวที่พ่นออกมาแผ่กระจายเป็นหมอกควันท่ามกลางลมยามเช้าตรู่

เธอเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายในลานบ้านตระกูลซุน เสียงกรนดังสม่ำเสมอ รอบห้องเก็บฟืนเงียบเชียบ ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครลุกขึ้นมา

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ คลำเอาลวดเหล็กเส้นเล็กนั้นออกมาจากมิติ แล้วค่อย ๆ เขี่ยกลอนหน้าต่างออก

หน้าต่างถูกผลักเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ ลมหนาวพัดกรูเข้าไปในห้องเก็บฟืน ร่างที่นอนขดอยู่บนกองฟางแห้งพลันขยับไหวทันที

“ต้าหยา ฉันเอง” จี้จือเวยกดเสียงต่ำ

ซุนต้าหยาคลานลุกขึ้นมาจากกองฟางแห้ง ท่าทางคล่องแคล่วกว่าสองวันก่อนมาก เพียงแต่ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าหนาว หรือว่ากลัวกันแน่