ตอนที่ 63 กล้าหนีหรือไม่?

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จี้จือเวยถูกกลิ่นหอมที่ลอยมาจากทิศทางของห้องครัวปลุกให้ตื่น

เธอสวมเสื้อคลุมบุฝ้ายแล้วผลักประตูห้องโถงออกไป ก็เห็นเฉิงเยี่ยนชวนกำลังยืนอยู่ข้างเตาไฟ เขายกกะละมังเคลือบใบหนึ่งขึ้นโต๊ะ ด้านในคือน้ำแกงเกี๊ยวแป้งต้มร้อนกรุ่น ด้านบนโรยต้นหอมซอยสีเขียวสดไว้หยิบมือหนึ่ง ด้านข้างยังวางหมั่นโถวแป้งขาวสองลูกกับจานผักดองเค็มอีกหนึ่งจาน

“นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จี้จือเวยชะงักไปครู่หนึ่ง พลางรวบผมอย่างเป็นธรรมชาติ

“เพิ่งมาถึง” เฉิงเยี่ยนชวนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน หันกลับมามองเธอ สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอชั่วครู่ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ”

จี้จือเวยลูบหน้าตัวเอง กะว่าใต้ตาคงมีรอยคล้ำใต้ตาที่ไม่น่ามองสองวง หัวเราะแห้ง ๆ ออกมาคำหนึ่ง “ก็พอได้ แค่ค่อนคืนแทบไม่ได้หลับตาเลย”

เธอเล่าเรื่องเมื่อคืนอย่างคร่าว ๆ รอบหนึ่ง ตั้งแต่วหวังเสี่ยวหนีซื้อยามากรอกยา ไปจนถึงซุนต้าหยาไข้ขึ้นสูงจนสะลึมสะลือ แล้วไปจนถึงที่ซุนต้าหยาร้องไห้พูดเรื่องที่ตัวเองถูกขายออกมา บอกเฉิงเยี่ยนชวนโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว