เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“……จริงหรือเปล่าเนี่ย ถูกขังในห้องเก็บฟืนอีกแล้วเหรอ”
“จริงแท้แน่นอน เมื่อวานฉันเห็นกับตาตอนหญิงแซ่ซุนเอาไม้กวาดไล่หวดคน เสียงดังเผียะผะ แม่หนูต้าหยาคนนั้นร้องสักแอะก็ไม่มี ใจฉันเนี่ยนะ……” นี่คือเสียงของป้าหลิวเพื่อนบ้านข้างห้อง เธอกดเสียงต่ำมาก แต่ก็ไม่อาจกดความอัดอั้นที่เก็บไว้ตลอดทั้งคืนเอาไว้ได้
“สร้างบาปแท้ ๆ แม่หนูคนนั้นอายุเพิ่งเท่าไหร่กัน เด็กสาวสิบสี่สิบห้า โดนทุบตีโดนด่าทุกวัน ข้าวปลาไม่ได้กิน ยายแก่หญิงแซ่ซุนคนนั้น ใจทำด้วยหินหรือไง” เสียงของป้าอ้วนแทรกเข้ามาอีกคน น้ำเสียงยังคงกังวานเช่นเคย
“เมื่อวานไม่รู้ทำไมต้าหยาถึงวิ่งหนีออกไป ถูกซุนต้าหลินลากตัวกลับมาจากนอกหมู่บ้าน พูดถึงคนเป็นพ่อแล้ว จุ๊ จุ๊……” ป้าอีกคนรับคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
จี้จือเวยฟังพวกป้าพูดคุยเรื่องนี้กันเป็นระยะ ๆ ในใจหนักอึ้ง
กลางวันคนมากหูตาเยอะ เธอไม่สะดวกจะทำอะไรกัน ได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในก้นบึ้งของหัวใจเงียบ ๆ