เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ประตูห้องเก็บฟืนถูกคล้องด้วยแม่กุญแจเหล็กสีดำมะเมื่อมจากด้านนอก หญิงแซ่ซุนตบฝุ่นบนมือ แค่นเสียงหึแล้วหันหลังเดินจากไป
ซุนเอ้อร์ไหลสบถด่าแม่อยู่ในลำคออย่างอู้อี้ ถ่มเปลือกเมล็ดแตงลงพื้น ดวงตาสามเหลี่ยมกลอกไปมาหนึ่งรอบ แล้วขยับเข้าไปใกล้หญิงแซ่ซุน
“แม่ ให้มันอดสักสองวันก็พอ อย่าให้ถึงตายเชียวนะ ถ้ามันตาย เงิน 100 หยวนของพวกเราก็บินหนีไปแน่!” เขากดเสียงต่ำ แต่ความตื่นเต้นนั้นซ่อนไว้ไม่อยู่เลยสักนิด
“ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง” หญิงแซ่ซุนยกถ้วยเคลือบขึ้นมาจิบน้ำร้อน การลงมือตบตีแม่หนูนั่นทำเอาเธอเหนื่อยไม่น้อย
“จริงสิ บ้านนั้นจะมารับคนเมื่อไหร่”
“เร็ว ๆ นี้ อีกไม่กี่วันก็มาแล้ว เพราะงั้นแม่ ช่วงสองสามวันนี้อย่าปล่อยให้มันอดตายล่ะ แล้วก็อย่าตีหนักเกินไปด้วย ถ้าบนหน้าบนตัวมีรอยแผล คนเขาเห็นเข้าจะกดราคาเอาได้” ซุนเอ้อร์ไหลถูมือไปมา หัวเราะแฮะ ๆ สองเสียง
เขาลดเสียงต่ำลงแล้วเสริมอีกประโยค “พอได้เงินมา ฉันจะซื้อเนื้อดี ๆ ให้แม่สัก 2 จิน แล้วก็ซื้อสุราขาวมาอีกหนึ่งกา!”