ตอนที่ 60 ซุนต้าหยาโดนตี

วันที่ถักผ้าพันคอเสร็จเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดส่องกิ่งก้านต้นพุทราในลานบ้านเล็กอิฐเขียวจนเห็นได้ชัดเจน

จี้จือเวยนั่งอยู่บนม้านั่งเล็กในห้องโถง ดึงเก็บเข็มแถวสุดท้ายให้แน่นอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นยกผ้าพันคอส่องดูกับแสงตรงหน้าต่าง

ผ้าพันคอขนแกะสีเทาทอดตัวลงมาในมือเธอ ฝีเข็มไม่ค่อยสม่ำเสมอนัก มีบางจุดถักหลวมไปสองสามเข็ม บางจุดก็แน่นจนหดเป็นก้อน

มองแวบแรก ดูเหมือนผ้าพันคอที่โดนหมาแทะผืนหนึ่ง

“……เอาเถอะ ครั้งแรกนี่นะ แค่มีใจให้อะไรก็ดีไปหมด” จี้จือเวยปลอบใจตัวเอง ความรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานก็เต็มเปี่ยมเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าแดดกำลังดี และกะว่าเฉิงเยี่ยนชวนน่าจะอยู่ที่พัก จี้จือเวยจึงล็อกประตูลานบ้านเล็กอิฐเขียว แล้วเดินไปยังบ้านดินดิบของเขา

“กำลังคิดจะไปหาเธออยู่พอดี” เฉิงเยี่ยนชวนเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นเธอ ความเย็นชาแข็งกระด้างตรงหัวคิ้วและแววตาก็ละลายหายไปในชั่วพริบตา