ตอนที่ 59 เรื่องเหล่านั้นของตระกูลซุน

หลังจากเฉินเสวี่ยเหมยออกจากลานบ้านเล็กอิฐเขียวของจี้จือเวย เธอเดินกลับไปยังที่พักเยาวชนปัญญาชนตลอดทาง ฝีเท้าหนักอึ้งกว่าตอนมาไม่น้อย ในหัววนเวียนครุ่นคิดถึงคำพูดเหล่านั้นที่จี้จือเวยเอ่ยซ้ำไปซ้ำมา

การกลับเข้าเมืองไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป การเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเช่นกัน คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกขว้างลงสู่ทะเลสาบในใจอันเงียบสงบมาเนิ่นนาน กวนจนจิตใจของเธอไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

หลังจากเธอกลับเข้าห้อง ก็นั่งพักอยู่ตรงขอบเตาอุ่นครู่ใหญ่ หัวใจจึงค่อย ๆ สงบลง จากนั้นก็รื้อหากระดาษจดหมายปึกหนึ่งกับปากกาหมึกซึมหนึ่งด้ามออกมาจากหีบไม้ตรงหัวเตียง

หากมีวันแห่งการฟื้นการสอบเกาเข่าขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นหนังสือเรียนมัธยมปลายย่อมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในบรรดาสิ่งสำคัญทั้งหลาย หากไม่มีตำรา แม้โอกาสจะวางอยู่ตรงหน้า เธอก็ไม่อาจคว้ามันไว้ได้

เฉินเสวี่ยเหมยสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดข่มอารมณ์สับสนวุ่นวายในใจลงไป แล้วคลี่กระดาษจดหมายออก

ปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษเหลืองนวล เขียนจดหมายถึงทางบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจ