ตอนที่ 45 มองออกแต่ไม่พูด

ช่วงเช้าติดตามพวกป้า ๆ ไปเก็บฟืนมาสองรอบ ลานบ้านของจี้จือเวยก็มีกองฟืนขนาดย่อม ๆ ก่อตัวขึ้นมาแล้ว

หวงโต้วหมอบสัปหงกอยู่ข้างกองฟืน แดดอุ่นสบายส่องกระทบจนมันนอนหงายโชว์พุง ขาทั้งสี่ข้างงอคู้ นอนแผ่หลาอย่างสบายอารมณ์

จี้จือเวยเดินเข้าห้องไปเขี่ยมันเทศย่างเกรียมสีเหลืองกรอบสองหัวออกมาจากเตาไฟ แล้วยังหยิบซุปเนื้อหมูกับผักดองเปรี้ยวร้อน ๆ ออกมาอีกหนึ่งชาม กินจนร่างกายอุ่นวาบไปทั้งตัว

พอกินข้าวเสร็จเธอก็เก็บถ้วยชาม สะพายตะกร้าขึ้นหลังอีกครั้ง เหน็บมีดผ่าฟืนเข้าที่ให้เรียบร้อย แล้วยังยัดหนังสือพิมพ์เก่าสองสามแผ่นกับเชือกป่านลงในตะกร้าสะพายหลัง

ถึงเวลาต้องไปหาขนมกินเล่นบ้างแล้ว

คราวนี้เธอไม่ได้เดินเส้นทางหลัก แต่เลี้ยวเข้าทางลัดลัดเลาะมุ่งหน้าไปยังดงไม้เก่าแก่ทางทิศตะวันออกทันที

ดงไม้ที่หลิวจ่าวฮวาบอกเอาไว้ช่างอยู่ในจุดห่างไกลจริง ๆ ยิ่งเดินลึกเข้าไปทางยิ่งแคบลง พุ่มไม้สองข้างทางขึ้นแน่นขนัด กิ่งไม้แห้งไขว้ทับขวางอยู่กลางทาง หากไม่ปัดออกก็เดินผ่านไปไม่ได้เลย

ทว่าก็เป็นสถานที่แบบนี้เองที่ไม่มีใครอยากอ้อมมา ของดีถึงได้มีเยอะ