ตอนที่ 44 ความรู้สึกผูกพันพลุ่งพล่าน

“ฉันกลับแล้วนะ เธอรีบพักผ่อนเถอะ”

พอกินมื้อเย็นเสร็จ เฉิงเยี่ยนชวนก็ช่วยเก็บถ้วยชามตะเกียบ ไม่ได้อยู่นานแล้วก็กลับไป

หลังจากส่งเฉิงเยี่ยนชวนกลับไปแล้ว จี้จือเวยก็ปิดประตูบ้านลงกลอนประตูให้เรียบร้อย พลางคิดในใจว่าช่วงฤดูหนาวแบบนี้ แถมตอนนี้ฟ้ายังมืดสนิท คงไม่มีใครเห็นเฉิงเยี่ยนชวนช่วยเธอล้างชามอีกแล้วกระมัง

คิดถึงตรงนี้ จี้จือเวยก็ยิ้มออกมาบาง ๆ

เธอตบหน้าเรียกสติกลับมา ตรวจดูไฟในเตาไฟอีกรอบ เมื่อยืนยันว่าขี้เถ้าฟืนระอุได้ที่และไม่มีอันตรายเรื่องไฟไหม้แล้วจึงกลับเข้าห้องฝั่งตะวันออก

เตาอุ่นร้อนกำลังสบาย เธอถอดเสื้อคลุมบุฝ้ายพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตาอุ่น แล้วถือโอกาสหยิบเอากล่องเครื่องประดับไม้จันทน์ใบนั้นออกมาอีกครั้ง

แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสีสลัวอบอุ่น สาดส่องลงบนลายดอกเหมยพันกิ่งบนหน้ากล่อง ลวดลายกลีบดอกที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทอประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ ฝีมือประณีตจนทำให้คนอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกสองสามตา