ตอนที่ 38 ตระกูลซุนมาข่มขู่ถึงบ้าน

ขณะที่ซุนเจี้ยนหมิงผลักประตูใหญ่สถานีเครื่องจักรกลการเกษตรเข้าไปในเช้าวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งห้องทำงานเงียบกริบไปเต็ม ๆ สามวินาที

จากนั้นก็ไม่รู้ว่าใครกลั้นไม่อยู่ก่อน หลุดหัวเราะเสียง “พรืด” ออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็เหมือนเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ เสียงหัวเราะคิกคักที่กดไม่อยู่ผุดขึ้นมาจากทุกซอกทุกมุม

บางคนแสร้งก้มหน้าเปิดเอกสาร ไหล่สั่นระริก บางคนยกถ้วยเคลือบขึ้นดื่มน้ำ น้ำแทบจะพ่นออกจากจมูก

ใบหน้าของซุนเจี้ยนหมิงบวมเป่งราวกับหมั่นโถวเนื้อนุ่ม เบ้าตาซ้ายเขียวช้ำเป็นปื้นใหญ่ มุมปากแตกเป็นแผล แค่ขยับปากพูดก็ดึงรั้งจนเจ็บแปลบ

“ช่างเทคนิคซุน นายไป…โดนอะไรมาน่ะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถือถ้วยชาเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงสะใจซ่อนเอาไว้ไม่มิด

ซุนเจี้ยนหมิงดึงเก้าอี้นั่งลงอย่างไร้อารมณ์ จนไปกระทบเข้ากับรอยฟกช้ำใต้ซี่โครง เจ็บจนต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ล้มมา เมื่อคืนปั่นจักรยานมองทางไม่ชัด เลยไถลตกลงไปในคูน้ำ”

“ตกคูน้ำจะล้มจนเป็นสภาพนี้ได้ยังไง ในคูน้ำนั้นมีก้อนหินหรือว่ามีหมัดล่ะ” เพื่อนร่วมงานอีกคนเปิดหนังสือพิมพ์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

ในห้องทำงานระเบิดเสียงหัวเราะที่กดต่ำลงมาอีกระลอก