ตอนที่ 36 จี้จือเวยถูกทักทาย

ยามที่เกวียนโคลงเคลงกลับมาถึงกองการผลิต ดวงตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว

แสงแดดยามฤดูหนาวไร้ซึ่งความร้อนแรง แขวนตัวอยู่อย่างเกียจคร้านบนยอดไม้ ทอดเงากิ่งก้านที่โกร๋นเกรียนให้ยืดยาวเรียวเล็ก

จี้จือเวยกระโดดลงจากกระดานเกวียน เท้าเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง แล้วกระทืบขาที่เริ่มมีอาการชาเบา ๆ

นั่งเกวียนมาตลอดทาง กระแทกกระทั้นจนกระดูกแทบจะหลุดเป็นชิ้น ๆ

จี้จือเวยคิดในใจว่ารอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิเมื่อไหร่จะซื้อด้วยตัวเองจักรยานสักคัน

“ไปก่อนนะ ฉันกลับแล้ว” จี้จือเวยโบกมือให้คนอื่น ๆ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางลานบ้านเล็กของตนเอง

หวงโต้วมองเห็นเงาร่างของเธอแต่ไกล สี่อุ้งเท้าสับถี่อย่างรวดเร็ว วิ่งพุ่งเข้ามาทั้งถูขากางเกงของเธอทั้งกระดิกหางไปมา

“เอาละ ๆ ไม่ได้เจอกันทั้งวันคิดถึงฉันขนาดนี้เลยเหรอ” จี้จือเวยย่อตัวลงขยี้หัวหมาทีหนึ่ง ก่อนจะล้วงเอากุญแจออกมาเปิดประตูบ้าน

ปิดประตู ลงกลอน โลกพลันกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เธอให้อาหารไก่ในเล้าไก่รอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงเติมฟืนเข้าไปในเตาไฟอีกสองสามท่อน เผาเตียงเตาจนอุ่นสบาย