ตอนที่ 35 ซุนเจี้ยนหมิงหลายใจ

หลังจากละครฉากใหญ่ “กระโดดน้ำกลางฤดูหนาว” ของหวังฮุ่ยหรูจบลง กองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางก็คึกคักอย่างยิ่งอยู่หลายวันเต็ม ๆ

ราวกับทุกคนได้เห็นฉากดัง “วีรชนไม่ช่วยสาวงาม” นั้นด้วยตาตัวเอง

ข่าวลือแพร่สะพัดไปสารพัดรูปแบบ มีทั้งคนที่สงสารที่เธอร้องขอแล้วไม่ได้ความรัก แต่ส่วนใหญ่ถือความคิดดูเรื่องสนุกมาล้อเลียน ขอเพียงหวังฮุ่ยหรูก้าวเท้าพ้นประตูบ้านพักเยาวชนปัญญาชน ด้านหลังก็จะมีเสียงหัวเราะเยาะและเสียงชี้ไม้ชี้มือซุบซิบลอยมาให้ได้ยินแว่ว ๆ

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ กลางฤดูหนาวแท้ ๆ ยังกล้ากระโดดลงแม่น้ำ ช่างเด็ดเดี่ยวอะไรขนาดนี้!”

“ความเด็ดเดี่ยวไม่น้อยเลยจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่คำนวณพลาดไปว่าเยาวชนปัญญาชนเฉิงเป็นคนใจคอเด็ดเดี่ยวประดุจหินผา”

“ถ้าให้ฉันพูดนะ ไม้กระบองท่อนนั้นยื่นให้ถูกแล้ว! ชายหญิงไม่พึงแตะต้องกัน หากกระโดดลงไปลากคนขึ้นมา นั่นสิถึงจะอธิบายให้กระจ่างไม่ได้!”

หวังฮุ่ยหรูนอนซมมีไข้สูงอยู่บนเตียงคังสามวัน พอลดไข้แล้วทั้งคนก็เหี่ยวเฉาเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็งทรุดโทรมดูไม่ได้

ความจัดจ้านปากร้ายเหมือนวันวานหายไปจนหมดสิ้น

หน้าตาถูกฉีกกระชากจนป่นปี้ ทั้งยังทนรับสายตาล้อเลียนของคนรอบข้างไม่ไหว เวลาส่วนใหญ่จึงเอาแต่หดหัวอุดอู้อยู่ในห้องของที่พักเยาวชนปัญญาชน