ตอนที่ 14 ย้ายออกมาแล้ว

ช่วงบ่ายเลิกงานแล้ว จี้จือเวยแบกจอบเดินกลับไป

ตามทางเห็นพวกป้า ๆ ในหมู่บ้านจับกลุ่มกันสองสามคน พอมองเห็นเธอเดินมา ระดับเสียงก็ลดฮวบลงแปดระดับชั่วพริบตา ทว่าสายตาร้อนรุ่มพวกนั้นกลับคล้ายทากาวเอาไว้ จับจ้องมาบนตัวเธอจนหมด

“ได้ยินหรือยัง เยาวชนปัญญาชนจี้ที่มาใหม่เช่าบ้านอิฐมุงกระเบื้องของคุณย่าหลิ่ว สะบัดมือจ่ายค่าเช่าบ้านทั้งปีไปทีเดียว 120 หยวนเลยเชียว” คนพูดคือป้าจางที่อยู่หัวหมู่บ้านด้านตะวันออก ในมือกำเมล็ดสนไว้กำมือหนึ่ง ขบเคี้ยวเสียงดังกร๊อบ ๆ แต่สายตากลับจ้องตามแผ่นหลังของจี้จือเวยไป

“120 หยวนเชียวหรือ คุณพระช่วย นี่มันต้องมีฐานะครอบครัวขนาดไหนกัน พวกเราเหน็ดเหนื่อยทำแต้มแรงงานกันทั้งปีจะเก็บเงินได้สักกี่หยวนเชียว” ป้าอีกคนเอ่ยรับคำ

“ก็คนเขาลงมาจากในเมืองนี่นา พ่อแม่ย่อมมีความสามารถแน่นอน ในกระเป๋าไม่ขาดแคลนเงินและคูปอง เป็นตุ๊กตาทองคำตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ”

แต่ว่าเด็กสาวตัวคนเดียวอยู่ลานบ้านใหญ่โตขนาดนั้น...” มีบางคนลากเสียงยาวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง