ตอนที่ 13 ตามเผือกเรื่องชาวบ้านจนเข้าตัวเอง

ออกมาจากบ้านคุณย่าหลิ่ว ฝีเท้าของจี้จือเวยก็เบาลงไปมาก สายลมพัดผ่านข้างแก้มให้ความรู้สึกสบายปลอดโปร่ง

กระทั่งหญ้าป่าริมทางยังดูสบายตาขึ้นมาทันที

พอถึงมื้อเย็น ภายในห้องครัวของที่พักเยาวชนปัญญาชนก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายจืดชืดอันเป็นเอกลักษณ์ของโจ๊กข้าวโพด

จี้จือเวยประคองชามโจ๊กของตัวเองไปนั่งยอง ๆ อยู่ตรงประตูห้องครัว อาศัยจังหวะที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้ากระแอมเบา ๆ ล้างคอ

“ฉันมีเรื่องจะบอกทุกคนสักหน่อย ฉันเช่าบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังนั้นของคุณย่าหลิ่วแล้ว หลังกำเนิดก็จะย้ายไป” เธอคีบผักดองเค็มชิ้นหนึ่งวางลงในชาม

ทั่วทั้งห้องครัวเงียบกริบไปสองวินาที

หลี่หม่านชางกำลังยัดหมั่นโถวข้าวโพดเข้าปาก พอได้ยินเข้าก็สำลักเกือบติดคอ “อะไรนะ เยาวชนปัญญาชนจี้ คุณจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเหรอ”

“ใช่ คุยค่าเช่าบ้านเรียบร้อยแล้ว”