ตอนที่ 15 ฝันกลางวัน

แสงแรกยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแยกของซี่หน้าต่าง ตกลงบนพื้นอิฐเขียว อบอุ่นละมุนละไม ราวกับโปรยเศษทองคำชั้นหนึ่งไว้

จี้จือเวยถูกนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น

เธอเปิดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจยาว ๆ ทีหนึ่ง เส้นเอ็นกระดูกทั่วร่างผ่อนคลายปลอดโปร่ง ความเหนื่อยล้าในแววตาสลายไปจนหมด มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น

นี่ถึงจะเป็นคุณภาพการนอนหลับที่คนปกติควรมี วันเวลาที่ต้องเบียดเสียดบนเตียงนอนรวมก่อนหน้านี้เรียกได้ว่าเป็นการทรมานชัด ๆ

เธอไม่ได้จุดไฟตั้งเตา แต่ควานเอาซาลาเปาไส้หมูต้นหอมร้อน ๆ สองลูกกับน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ชามหนึ่งออกมาจากมิติ

ซาลาเปาแป้งบางไส้แน่น กัดลงไปคำหนึ่ง น้ำเนื้อร้อนลวกก็ระเบิดกระจายในปาก น้ำเต้าหู้หอมหวานนุ่มละมุน

จี้จือเวยนั่งอยู่ตรงขอบเตาอุ่น แกว่งเท้าไปมา มีความสุขจนล้นปรี่

นี่แหละถึงเรียกว่าชีวิต!

โจ๊กข้าวโพดที่เหมือนน้ำล้างกระทะชามนั้นของที่พักเยาวชนปัญญาชน ชาตินี้เธอไม่อยากนึกถึงมันอีกเลย