ตอนที่ 12 เช่าบ้าน

เมื่อเสียงนกหวีดเลิกงานตอนเที่ยงวันดังขึ้น จี้จือเวยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เดี๋ยวก็ทุบเอวเดี๋ยวก็นวดแขนที่เมื่อยล้า จากนั้นจึงแบกจอบเดินตามฝูงชนมุ่งหน้าไปยังที่พักเยาวชนปัญญาชน ดินแห้งกรังบนขากางเกงร่วงหล่นลงมาตลอดทางที่ก้าวเดิน

เธอเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน พอหันหัวไปมองก็เห็นเฉินเสวี่ยเหมยก้มหน้าเดินตามมาข้างหลัง ฝีเท้าลากช้ากว่าช่วงเช้าไปมากโข หมวกฟางถูกกดลงต่ำจนแทบจะบดบังใบหน้าไปเกินครึ่ง

จี้จือเวยชะลอฝีเท้าลงเพื่อรอเธอ รอจนอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้จึงสังเกตเห็นว่าขอบตาของเธอแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับกลั้นน้ำตามาตลอดทาง

“เธอเป็นอะไรไป”

เฉินเสวี่ยเหมยไม่ได้พูดจา เพียงแต่แบมือออกให้เธอดูก่อน

กลางฝ่ามือที่เดิมทีขาวผ่องเนียนนุ่มกลับถูกเสียดสีจนเกิดตุ่มพองขึ้นมาหลายจุด มีอยู่สองสามตุ่มที่หนังถลอกฉีกขาด ขอบแผลแดงก่ำ ทั้งยังเปรอะเปื้อนเศษดินและเศษหญ้า มองดูก็รู้ว่าเจ็บปวดอย่างยิ่ง

นิ้วมือของเธอสั่นระริก กัดริมฝีปากแน่นหมายจะกลั้นน้ำตาไว้ ทว่ากลั้นอยู่หลายหนก็ยังทนไม่ไหว หยดน้ำตาร่วงเผาะ ๆ แปะ ๆ ลงบนพื้นดิน

“ป้าจ่าวฮวาว่าฉัน… บอกว่าฉันทำงานเหมือนเกาแก้คันให้ต้นข้าวโพด แม้แต่จอบก็ยังถือไม่เป็น สู้เด็กสาววัยหกขวบที่บ้านพวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ…” เสียงของเฉินเสวี่ยเหมยสั่นเครือ รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นที่สุด