ตอนที่ 11 เริ่มงานวันแรก

ขณะที่เกวียนโคลงเคลงกลับมาถึงที่พักเยาวชนปัญญาชน ดวงตะวันก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว

จี้จือเวยยกห่อสัมภาระใบใหญ่ออกจากเกวียน เฉินเสวี่ยเหมยคิดจะยื่นมือเข้าช่วย แต่เธอโบกมือปฏิเสธแล้วแบกเข้าห้องไปด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นเธอแบกห่อสัมภาระขนาดใหญ่เพียงนั้นได้อย่างสบาย ๆ เฉินเสวี่ยเหมยที่อยู่ด้านหลังก็ตาค้างอ้าปากหวอ

เรี่ยวแรงของเธอช่างมหาศาลจริง ๆ!

เหอลี่เจวียนเดินตามหลังเข้าประตูมา สายตาจับจ้องห่อสัมภาระแน่นราวกับติดกาว ทว่าฝีเท้ากลับชะลอลงครึ่งจังหวะ แสร้งทำเป็นจัดกระเป๋าผ้าแฟบ ๆ ของตน แต่กลับผึ่งหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

จี้จือเวยไม่สนใจหล่อน เธอแก้เชือกผูกแล้วทยอยหยิบสิ่งของออกมาทีละชิ้น—ผ้าห่มฝ้ายหนาหนัก 8 จินที่แม่จี้ส่งมา เสื้อไหมพรมหนา 2 ตัว รองเท้าบุนวม 1 คู่ และยังมีข้าวของจิปาถะอื่น ๆ อีกเล็กน้อย

เธอจัดเรียงของเข้าตู้ทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าต่อเนื่องราบรื่นตลอดกระบวนการ ไม่ได้ปิดบังหลบซ่อนและไม่ได้จงใจโอ้อวด