ตอนที่ 6 ออกเดินทาง

ท้องฟ้ายังไม่สว่าง แต่ไฟในบ้านตระกูลจี้กลับสว่างโร่มาเนิ่นนานแล้ว

เฉินเซียงเหลียนลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่เพื่อเข้าห้องครัว เสียงหั่นบนเขียงดังตึงตังไปทั่ว

ขณะที่จี้จือเวยลืมตาขึ้นมา ในห้องครัวก็ส่งกลิ่นหอมของต้นหอมกับน้ำมันร้อน ๆ คละเคล้าลอยออกมา เย้ายวนจนท้องของเธอส่งเสียงร้องโครกคราก

จี้จือเหยาก็พลิกตัวอย่างสะลึมสะลือ จมูกสูดฟุดฟิด ยังไม่ทันลืมตาก็พึมพำขึ้นมา “แม่ทอดแผ่นแป้งทอดต้นหอมอยู่เหรอ หอมจะตายอยู่แล้ว...”

“เวยเวย เหยาเหยา ตื่นมากินข้าวกันได้แล้ว”

เช้านี้บนโต๊ะอาหารเงียบสงบกว่าปกติ แผ่นแป้งทอดต้นหอมกินคู่กับผักดองผัดหมูสับ กัดลงไปคำเดียวกรอบจนเศษแป้งร่วงกราว จี้จือเวยก้มหน้าก้มตากินไป 2 ชิ้น และซดข้าวต้มชามใหญ่อีกหนึ่งชาม

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว

จี้เฟิงถือสัมภาระที่หนักที่สุดเดินอยู่หน้าสุด จี้จืออวี่ช่วยน้องสาวสะพายช่องเก็บของ ทั้งสี่คนไปส่งจี้จือเวยมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสถานีรถไฟ สายลมยามเช้าพัดพาความเย็นเยียบมาจาง ๆ