ตอนที่ 7 มาถึงกองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางครั้งแรก

รถไฟโคลงเคลงวิ่งมาสองวันครึ่ง นอกหน้าต่างที่ราบทอดตัวยาวเปลี่ยนเป็นผืนดินอุดมสมบูรณ์สีดำมะเมื่อมผืนใหญ่โดยสิ้นเชิง ลมหนาวพัดลอดผ่านรอยแยกหน้าต่างรถไฟเข้ามา หอบเอากลิ่นอายอันหนาวเหน็บที่มีเฉพาะผืนแผ่นดินตะวันออกเฉียงเหนือติดมาด้วย

บรรดาเยาวชนปัญญาชนแบกสัมภาระขนาดเล็กใหญ่เบียดเสียดกันลงจากรถ สองขาที่นั่งมานานจนบวมเป่ง ยามแตะพื้นก็อ่อนยวบจนลอยคว้าง

จี้จือเวยนึกยินดีที่ตัวเองมีน้ำพุวิญญาณ ในแต่ละวันเธออาศัยจังหวะไปเข้าห้องน้ำแอบมุดเข้าไปในมิติดื่มสักอึก สภาพร่างกายและจิตวิญญาณจึงดีกว่าคนอื่น ๆ มากโข

ด้านหน้าสถานีมีรถโดยสารสีเทาหม่นจอดอยู่สองสามคัน ซึ่งรับส่งเยาวชนปัญญาชนที่มุ่งหน้าไปยังสหกรณ์ประชาคมต่าง ๆ โดยเฉพาะ กลุ่มคนพยุงกันปีนขึ้นรถ ถนนดินสั่นสะเทือนไปตลอดทาง ฝุ่นตลบเปรอะเปื้อนเต็มหน้าต่างรถ ราวหนึ่งชั่วโมง ป้ายไม้ของสหกรณ์ประชาคมธงแดงก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาในที่สุด

ภายในลานที่ทำการสหกรณ์ประชาคมมีเสียงผู้คนจอแจ เจ้าหน้าที่สองสามคนกอดสมุดรายชื่อจัดสรรเล่มหนาขานชื่อแยกทีมทีละคน