ตอนที่ 2 มิติเปลี่ยนแปลง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จี้จือเวยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ แววตาพร่ามัวเลื่อนลอย

สายตาอันพร่าเลือนปะทะเข้ากับห้องซอมซ่อสีเทาตุ่น บ่งบอกว่าตกใจไม่น้อย! นี่มันสถานที่บ้าบออะไรกัน

จากนั้น สมองที่ค้างเติ่งจึงเริ่มหมุนเวียนรับวันใหม่

อ้อ นึกออกแล้ว ตัวฉันข้ามมิติมานี่เอง

เมื่อคืนตอนกลางดึกเธอไม่ได้เปิดไฟด้วยซ้ำ มัวแต่ทำความเข้าใจเรื่องข้ามมิตินี้ จึงไม่ทันได้สังเกตสำรวจรอบกาย

เธอยันขอบเตียงไม้ลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองรอบห้องหลังน้อยนี้อย่างเงียบเชียบ

ห้องหลังน้อยมีขนาดไม่ถึงสิบตารางเมตร เตียงไม้กระดานสองหลังปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าลายดอกที่ซักจนซีดขาว ชายขอบเย็บรอยปะไว้อย่างประณีตเรียบร้อย

บนผนังแปะหนังสือพิมพ์เก่าสีเหลืองกรอบจนทั่ว พิมพ์คำขวัญแห่งยุคทศวรรษที่ 70 เอาไว้ บนโต๊ะหนังสือมีหนังสือเรียนมัธยมปลายตั้งหนึ่งวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

ภายในห้องหลังน้อยเต็มไปด้วยของเก่าและรอยปะทุกหนแห่ง ทว่ากลับจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้านเรียบร้อย

เธอเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนฝาผนัง เพิ่งจะหกโมงตรง นาฬิกาชีวภาพของร่างเดิมตื่นเช้าเอาเรื่องเลยทีเดียว