ตอนที่ 3 สะกดรอยตาม

จี้จือเวยเพิ่งเดินพ้นประตูบ้าน ก็ปะทะเข้ากับใบหน้าที่ทำให้หางตาของเธอกระตุกวูบ

“อ้าว นี่ไม่ใช่ลูกสาวคนเล็กตระกูลจี้หรอกเหรอ ได้ยินว่าเธอจะต้องไปลงชนบทที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้วนี่” หวังชุ่ยประคองกะละมังน้ำสกปรกกำลังสาดไปทางโคนกำแพง

เธอเหยียดตัวตรง บนใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มประเภท “ในที่สุดก็ถึงคราวบ้านเธอซวยเสียที”

จี้จือเวยชะงักฝีเท้า เอียงศีรษะมองเธอแวบหนึ่ง

ในความทรงจำของร่างเดิม ผู้หญิงคนนี้มักจะคอยหาเรื่องแม่จี้อยู่บ่อย ๆ คอยจับจ้องตระกูลจี้ทุกวัน นินทาว่าร้ายลับหลังและอิจฉาตาร้อน

ตอนนี้พอได้ยินว่าจี้จือเวยจำต้องลงชนบท ในใจก็สะใจเป็นอย่างยิ่ง

“ยุคสมัยนี้ เด็กในเมืองลงไปฝึกฝนขัดเกลาบ้างก็ดี เพียงแต่ฤดูหนาวของภาคตะวันออกเฉียงเหนือหนาวจัดมาก เธอดูสิว่าเธอผิวพรรณบอบบางเนื้อนุ่มขนาดนี้…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ จี้จือเวยก็พลันยิ้มขึ้นมา