เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันรุนแรงฉีกกระชากแก้วหู ลมกรรโชกโหมพัดพาเสียงดังกึกก้องแสบแก้วหูของโลหะที่บิดเบี้ยว
ความทรงจำสุดท้ายของจี้จือเวย คือตัวเครื่องบินพุ่งชนภูเขาใต้ชั้นเมฆอย่างจัง คลื่นความร้อนลวกผิวกลืนกินทั่วร่างในชั่วพริบตา
เธอเพิ่งลาออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่ได้อย่างราบรื่นเมื่อสัปดาห์ก่อน เตรียมจะออกเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกเพียงลำพัง เที่ยวบินนี้คือสถานีแรกของการเดินทางครั้งนี้
คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันได้มีความสุขกับชีวิตอิสระ ก็ต้องมาจบชีวิตลงบนเครื่องบินแบบนี้เสียแล้ว
จิตสำนึกดำดิ่งสู่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ความเย็นสายหนึ่งปนเปื้อนความหวานเลี่ยนของกลิ่นนมอุดตันแน่นในลำคอ ความรู้สึกขาดอากาศหายใจจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ทรมานยิ่งกว่าตอนเครื่องบินตกเสียอีก
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
อาการสำลักไออย่างรุนแรงระเบิดออกจากทรวงอกอย่างฉับพลัน จี้จือเวยเบิกตากว้างขึ้นทันที สำลักไอเอาลูกอมนมสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาจากปาก