ตอนที่ 63 ตรวจอาการ

ตรวจอาการ

หวังซินเฟิ่งอดไม่ได้ที่จะจิ้มหน้าผากซางเย่ทีหนึ่ง ก่อนดุด่าด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งโมโห “โอ๊ย ไอ้สารเลวน้อย เลิกกินได้แล้ว ที่นี่คนเยอะขนาดนี้ คอยดูแลแม่แกให้ดี อย่าให้นางถูกชนหรือได้รับบาดเจ็บ เก็บของไว้ให้ดี ที่นี่มีคนล้วงกระเป๋าเยอะ แม่แกยังต้องกินต่อ เดี๋ยวถูกขโมยไปแล้วจะทำยังไง”

อวี๋จือยิ้มอย่างจนใจ ความรักของแม่สามีมีอยู่ทุกห้วงเวลาอย่างแท้จริง

“โอ้” เด็กสาวหลบกรงเล็บกระดูกขาวเก้าหยินของย่า ก่อนยัดมันเทศตากแห้งเต็มกำมือเข้าไปในปากจนแก้มเล็ก ๆ พองเป็นปลาปักเป้า จากนั้นรวบห่อผ้าบนตัวให้กระชับ แล้วก็ยืนทื่อราวกับเสาไฟฟ้า

หวังซินเฟิ่งโมโหจนแทบหงายหลัง พอกลับไปก็เอามันเทศตากแห้งไปซ่อนที่ใหม่ทันที

อวี๋จือหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ นางจับมือหวังซินเฟิ่งแล้วขยับไปด้านข้างเล็กน้อย “แม่ ไม่เป็นไร เย่จื่อกำลังโต ปล่อยให้นางกินเถอะ อีกไม่นานเราก็ขายเสื้อผ้าได้เงินแล้ว ไม่ขาดของแค่นี้หรอก”

หวังซินเฟิ่งไม่รู้ควรบอกว่าลูกสะใภ้ใจกว้างหรือใจอ่อนกันแน่ เด็กกินมากก็เพื่อให้ร่างกายเติบโต แล้วซางต้าจ้วงเจ้าทึ่มนั่นกินมากเพื่อให้สมองโตหรืออย่างไร

คนในบ้านนี้กินเก่งกันทีละคน ส่วนเสื้อผ้าจะขายได้เงินหรือไม่ก็ยังไม่แน่ ยังต้องประหยัดกันหน่อย

“เดินทางมาเหนื่อยตลอดทางแล้ว รีบนั่งพักก่อน เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วง”