ตอนที่ 57 เปลี่ยนโชคชะตา ความอิจฉาเล็กๆ ของซางเซิ่น

หลานเทียนฉินเม้มริมฝีปาก “คุณปู่ ร่างกายผมไม่เป็นไร วางใจได้ ผมจะไม่ปล่อยให้การเรียนเสียหายด้วย หมอเทวะเว่ยผมจะต้องหาให้พบให้ได้ และจะต้องรักษาร่างกายของคุณปู่ให้หาย”

“เด็กคนนี้ของปู่ ทุกอย่างดีหมดเสียอย่างเดียวคือชอบคิดมากเกินไป ความเป็นความตายล้วนมีชะตากำหนด ปู่อายุมากขนาดนี้แล้ว หากตายไปก็ถือเป็นการจากไปตามวัย ไม่จำเป็นต้องฝืนมีชีวิตอยู่เพื่อสร้างภาระให้พวกเธอ เธอน่ะต้องคิดให้ปล่อยวางกว่านี้ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตอนปู่จากไปก็ยังไม่อาจวางใจ”

“คุณปู่” เด็กหนุ่มขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดื้อรั้น

พอท่านผู้เฒ่าเห็นหลานชายเป็นเช่นนั้นก็ปวดใจจนแทบทนไม่ไหว “เอาละ ๆ ปู่ไม่พูดแล้ว เรื่องตระกูลเมิ่งเธอวางใจได้ พวกมันกล้ารังแกหลานชายของปู่ ปู่ไม่มีทางปล่อยผ่านไปแน่ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตแก่ ๆ นี้ ปู่ก็จะทำให้มันต้องสูญเสียอย่างหนัก เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่ง ตั้งใจเรียนให้สบายใจก็พอ”

หลานเทียนฉินพยักหน้า “ผมรู้แล้ว ขอบคุณคุณปู่”

“จะเกรงใจกับปู่ทำไม ว่าแต่ผู้มีพระคุณตัวน้อยของเธอส่งจดหมายมาบ้างไหม”

ตอนนั้นหลานเทียนฉินให้ที่อยู่เอาไว้ ประการแรกเพราะหวังว่าหากซางเย่มาที่เมืองจักรพรรดิ เธอจะได้มาหาเขา

ประการที่สองก็เพราะหวังว่าซางเย่จะส่งจดหมายมาหาเขา

แต่ไม่มีเลย ไม่มีอะไรทั้งนั้น บางทีเธอคงลืมเขาไปแล้ว

ตอนนี้ถ่านหินมีไม่เพียงพอ แม้แต่ในเมืองจักรพรรดิ ครอบครัวธรรมดาก็ยังมีคนที่ไม่มีปัญญาซื้อถ่านหินมาใช้