เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
อวี๋เฉิงปัวหรี่ตา “คุณกำลังข่มขู่ผมอยู่?”
เรื่องในตอนนั้นผ่านมานานขนาดนี้ คนที่สมควรตายก็ตายไปหมดแล้ว สิ่งที่ควรถูกทำลายก็ถูกทำลายไปแล้ว อวี๋เฉิงปัวไม่ได้หวาดกลัว แต่เขาเกลียดการถูกข่มขู่ เขาไม่ใช่อวี๋เฉิงปัวคนเดิมที่ใคร ๆ ก็เหยียบย่ำได้อีกแล้ว
ต้วนกั๋วขุยโบกมือ “แน่นอนว่าไม่ใช่ ผมจะข่มขู่ท่านได้อย่างไร ผมแค่กลัวว่า ของที่เสี่ยวเมิ่งทำขึ้นเพื่อการหย่าจะเอาชีวิตผม ผมเป็นเพียงข้าน้อย จะกล้าล่วงเกินบุคคลสำคัญอย่างท่านได้อย่างไร”
“อีกอย่าง ผมกับเสี่ยวเมิ่งก็เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี เธอใจร้ายกับผมขนาดนี้ ผมเสียใจมาก พอคิดถึงเรื่องที่เธอทำกับผม ก็เสียใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ”
อวี๋เมิ่งโกรธจนแทบอาเจียน พูดจาน่าขยะแขยงแบบนี้ให้ใครฟังกัน คิดจริง ๆ หรือว่าคนอื่นไม่รู้ว่าต้วนกั๋วขุยเป็นคนแบบไหน
อวี๋เฉิงปัวหลุบตาลง ก่อนหันไปมองอวี๋เมิ่ง “เอารูปถ่ายกับฟิล์มเนกาทีฟให้เขา”
อวี๋เมิ่งขมวดคิ้ว “พ่อ”
“ให้เขา” อวี๋เฉิงปัวเน้นน้ำเสียงหนักขึ้น อวี๋เมิ่งไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ก็จำต้องมอบให้ เธอไม่กล้าขัดคำสั่งอวี๋เฉิงปัว
รูปถ่ายเป็นภาพต้วนกั๋วขุยลอบพบกับพี่เลี้ยงสาวที่เธอถ่ายไว้ เป็นจุดอ่อนที่ใช้ควบคุมต้วนกั๋วขุย เธอทำเช่นนี้เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนชาติก่อน หลังจากครอบครัวของพวกเขาเกาะตระกูลเมิ่งได้แล้ว ต้วนกั๋วขุยจะได้ไม่กลับมาตอแยเธออีก
“ไม่ต้องรีบ”