ตอนที่ 231 ผู้เสียหายคือวิศวกรซือ งั้นก็ช่างเถอะ

โรงงานเครื่องจักรหมายเลขเก้าเก้าหนึ่งเจ็ดตั้งอยู่ห่างไกลผู้คน กินพื้นที่กว้างขวางกว่า 1,000 หมู่

หากมีใครสัญจรผ่านไปมาด้านนอก ก็จะมองเห็นเพียงโรงงานเครื่องจักรผลิตอุปกรณ์เหล็กกล้าแสนธรรมดาไร้ความโดดเด่นแห่งหนึ่ง เมื่อมองลึกเข้าไปอีกก็เป็นภูเขาใหญ่เขียวชอุ่มหนาทึบ

แต่ในความเป็นจริง โรงงานอุตสาหกรรมทหารภายในที่สวมเปลือกโรงงานเครื่องจักรบังหน้าถูกสร้างอิงแอบแนวเขา มีความมิดชิดอย่างยิ่ง แม้ในยามปกติจะทดสอบอานุภาพของทุ่นระเบิดและระเบิดมือ ก็ไม่ดึงดูดความสนใจแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียบริเวณโรงงานก็อยู่ห่างไกลตำบล อีกทั้งรอบทิศยังมีจุดเฝ้าระวังลับ มิหนำซ้ำยังมีภูเขาใหญ่ช่วยซับเสียง

ระหว่างที่รอท่านพ่อแท้ ๆ เลิกงาน ซือเจาเจาซึ่งเฝ้ารออยู่นอกกำแพงอิฐของแผนกเทคนิคเกิดเบื่อขึ้นมา จึงใช้พลังจิตวิญญาณสำรวจตรวจตราในรัศมี 100 เมตรอย่างละเอียดถี่ถ้วนรอบหนึ่ง

เดิมทีเธอก็แค่เบื่อ ทั้งยังไม่อยากเอ่ยปากหรือลืมตา จะได้ไม่ต้องถูกพายุทรายสีเหลืองคละคลุ้งตลบใส่หน้า ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เธอค้นพบตัวบัดซบที่หลบซ่อนทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในเงามืดเข้าโดยบังเอิญ

ราตรีกาลมืดสลัว ผืนทรายสีเหลืองปลิวว่อนส่งเสียงสับสน