กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
โรงงานเครื่องจักรหมายเลขเก้าเก้าหนึ่งเจ็ด ห้องสอบถามของหน่วยรักษาความปลอดภัย
ภายใต้การซักถามของหัวหน้าแผนกเจิ้งแห่งหน่วยรักษาความปลอดภัย ซือเจาเจาที่นั่งทำหน้าตาซื่อสัตย์ว่าง่ายก็ตอบทุกคำถาม
“ฟ้ามืดขนาดนั้น บรรดาวิศวกรต่างก็สวมชุดทำงานสีเดียวกันแบบเดียวกัน เธอจำพ่อเธอได้ยังไง”
“คนในหมู่บ้านบอกว่าพ่อฉันขาเป๋ แล้วในกลุ่มคนพวกนั้นก็มีแค่พ่อฉันคนเดียวที่เดินกะเผลก แถมตอนเดินยังเกือบจะล้มด้วย”
“อยู่ห่างตั้งไกลขนาดนั้น ทั้งยังมีทรายสีเหลืองปลิวว่อนเต็มฟ้า เธอเห็นได้ยังไงว่าอู๋เคอยัดของใส่กระเป๋าเสื้อพ่อเธอ”
“สายตาฉันดีไงล่ะ!”
เมื่อเห็นหัวหน้าแผนกเจิ้งมีสีหน้าไม่เชื่อ ซือเจาเจาจึงให้พวกเขาหาคนสองคนมาจำลองเหตุการณ์ แอบทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ใต้ราตรีที่มืดสลัว
ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรกัน ซือเจาเจาล้วนสามารถบรรยายการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนทั้งสองได้อย่างแม่นยำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หลังจากยืนยันได้ว่าสายตาของซือเจาเจาดีเยี่ยมจริง ๆ หัวหน้าแผนกเจิ้งก็นิ่งเงียบไปชั่วพริบตา ก่อนจะเริ่มสอบถามต่อ: