ตอนที่ 230 อากาศยานไร้คนขับประเทศเหมย

หลังจากตรวจสอบจดหมายแนะนำตัวของพวกซือเจาเจาทั้งสามคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ทหารยามคนหนึ่งจึงนำพวกเขาทั้งสามคนไปยังสถานรับรองของโรงงาน

สถานรับรองของโรงงานเครื่องจักรหมายเลขเก้าเก้าหนึ่งเจ็ดเป็นบ้านชั้นเดียวโครงสร้างอิฐกระเบื้องเรียงกันเป็นแถว พื้นภายในห้องเป็นพื้นปูนซีเมนต์ ผนังทาสีขาว อีกทั้งยังมีหลอดไฟไส้วัตต์ต่ำอยู่อีกดวงหนึ่ง

ห้องมีพื้นที่ไม่ถึงสิบตารางเมตร ซ้ายขวาตั้งเตียงไม้เดี่ยวไว้สองหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว กระติกน้ำร้อนหนึ่งใบ และกะละมังล้างหน้าเคลือบหนึ่งใบ นับได้ว่านกกระจอกแม้ตัวเล็กแต่มีห้าอวัยวะตันครบครัน

ทหารยามที่พาพวกเขามาดูเหมือนจะรู้จักซือชิงเยี่ยน จึงได้กำชับพวกซูเถาจือทั้งสามคนอย่างจริงจังยกใหญ่

“พี่สะใภ้ คณะโปรเจกต์ที่วิศวกรซือสังกัดอยู่ช่วงนี้อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ เกรงว่าคงต้องรอถึงตอนค่ำจึงจะว่างมาพบพวกคุณ พวกคุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะ!

ห้องของพี่น้องท่านนี้อยู่ข้างห้อง โชคดีที่พวกคุณมาช่วงฤดูหนาว แขกของสถานรับรองมีไม่มาก ไม่อย่างนั้นพวกคุณคงต้องปูที่นอนบนพื้นในห้องของวิศวกรซือแล้ว

ห้องน้ำและสุขาล้วนใช้ร่วมกันในสถานรับรอง หากจะอาบน้ำเกรงว่าคงต้องนำบัตรอาบน้ำไปที่โรงอาบน้ำสาธารณะของโรงงาน