เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จริงหรือครับ แค่ก ดีจังเลย!”
เด็กชายตัวน้อยผู้อ่อนแอขี้โรคมีสีหน้าดีใจระคนประหลาดใจ จากนั้นก็นึกอะไรกันขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง:
“แม่ครับ ผม แค่ก ผมรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้ผมไม่ไปรักษาที่สถานพักฟื้นชานเมืองได้ไหมครับ”
หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มบนใบหน้าพลันชักสีหน้าเย็นชาลงในชั่วพริบตา แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนทว่าไม่อาจปฏิเสธได้:
“เสี่ยวจิ่ง ไม่ได้นะจ๊ะ หลายปีมานี้ที่ลูกยังมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงได้ ล้วนเป็นความดีความชอบของน้าเล็กซงหลิงทั้งนั้น”
ซือเจาเจาสนใจทั้งพลุไฟเต็มท้องฟ้าที่หญิงสาวเอ่ยถึง และสถานพักฟื้นในปากของเด็กชายตัวน้อยเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น เธอจึงแอบชักเท้าที่ยื่นออกไปกลับมาเงียบ ๆ
ชั่วพริบตาถัดมา เธอก็กลับเข้าไปในมิติ แล้วใช้หนวดพลังจิตวิญญาณแอบดักฟังบทสนทนาของสองแม่ลูกตระกูลเว่ย