ตอนที่ 159 ฮือ ฉันไม่อยากเป็นไอ้ญี่ปุ่นชั่วช้าหมื่นปีหรอกนะ!

ห้านาทีก่อนหน้า

เสียงรถยนต์ดังกึกก้องแสบแก้วหูดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้ เว่ยเสี่ยวจิ่งสะดุ้งตื่นจากความฝัน

พอคิดว่าตนเองฝันถึงประสบการณ์อันน่าสะพรึงกลัวตอนกินสมุนไพร เจาะเลือด และฝังเข็มในสถานพักฟื้นอีกแล้ว เว่ยเสี่ยวจิ่งก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย แต่พอระลึกได้ว่าแม่บอกไว้ เพียงแค่วันพรุ่งนี้เข้ารับการรักษาอีกครั้ง เขาก็จะบอกลาความทรมานได้อย่างสิ้นเชิง อารมณ์หดหู่พลันมลายหายไปในชั่วพริบตา

“ฉันจะบอกข่าวดีนี้กับพ่อด้วยตัวเอง พ่อจะต้องดีใจกับฉันแน่!”

เพราะกังวลว่าจะถูกแม่ตำหนิว่าไม่เข้านอนตามเวลา ไม่ดูแลรักษาร่างกายให้ดี แล้วจะถูกเธอไล่กลับเข้าห้องไป ดังนั้นเว่ยเสี่ยวจิ่งจึงทำได้เพียงค่อย ๆ แง้มเปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง แล้วย่องออกจากห้องอย่างแผ่วเบา