กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นถานซืออวิ๋นเปิดอกจริงใจถึงเพียงนี้ ซือเจาเจาพลันรู้สึกยากจะบรรยาย:
“เธอบอกฉันตรง ๆ แบบนี้ ไม่กลัวว่าฉันจะเอาไปบอกอาจารย์เลยหรือไง?”
ต่อเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าซีดขาวของถานซืออวิ๋นยิ่งทวีความอ่อนหวานละมุนละไม:
“อ้อ เขาไม่เชื่อหรอก”
พอเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจงดงามของเธอ มุมปากของซือเจาเจากระตุกเบา ๆ รู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนผู้ป่วยเมื่อชาติที่แล้วยังไงชอบกล ไม่สิ บางทีอาจจะไม่ใช่แค่ภาพลวงตาก็ได้!
“ทำไมถึงว่าเขาจะไม่เชื่อล่ะ?”
“เพราะฉันเสแสร้งมาสิบกว่าปีแล้ว”
“……”
ซือเจาเจาเบิกตาดำขลับกว้าง ในใจสั่นสะเทือนอย่างหนัก ไม่ใช่สิพี่สาว เธอมีความแน่วแน่และฝีมือขนาดนี้ ทำไมไม่จัดการเจ้าหมาสารเลวเจี่ยเหลียงให้จบ ๆ ไปแต่แรก แต่งโหลวชีโต้วเข้าบ้าน แล้วก้าวขึ้นสู่ระยะสูงสุดของชีวิตไปเลยล่ะ?
ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรกัน ถานซืออวิ๋นหลุบตาลงพลางทอดถอนใจแผ่วเบา: